SOWA OPAC : Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Skierniewicach Biblioteka Pedagogiczna w Skierniewicach

Książka

W koszyku

oceń

Opowiadania bizarne / Olga Tokarczuk ; ilustracje Joanna Concejo ; Wydawnictwo Literackie. - Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2019. - 249, [6] stron ; 22 cm.

Autor

Tokarczuk Olga (1962- ) Autor Concejo Joanna Ilustracje

Forma i typ

Książki

Gatunek

Opowiadania i nowele

Proza Olgi Tokarczuk, polskiej noblistki literackiej, zaskakuje na każdym kroku. Przekonaj się o tym, sięgając po „Opowiadania bizarne”. Znajdź odpowiedź na pytanie, dlaczego pisarka uważa, że wszyscy jesteśmy bizarni? Słowo „bizarre”, które widnieje w tytule dzieła Olgi Tokarczuk „Opowiadania bizarne” pochodzi z języka francuskiego i oznacza dziwny, zmienny, ale i śmieszny czy niezwykły. Tacy są nie tylko bohaterowie opowiadań Tokarczuk, ale i jej książka, której nie można zaszufladkować w jednej kategorii. Pozycja obejmuje dziesięć opowiadań, które toczą się w innych miejscach i czasie. Jedno zaprowadzi Cię do współczesnej Szwajcarii, inne zabierze w podróż do odległej Azji, a kolejne do Wołynia w epoce potopu szwedzkiego. Przez chwilę nawet czytelnik będzie wraz z autorką w miejscu z wyobraźni pisarki. Czego możesz oczekiwać po książce „Opowiadania bizarne”? Dynamika opowiadań Tokarczuk będzie dla Ciebie ciekawym doświadczeniem. Z pewnością nie będziesz odczuwać znużenia podczas lektury. Zaskoczenie czeka na każdej stronie dzieła noblistki, która wytrąci Cię ze strefy komfortu, po to tylko, żeby pokazać Ci różnorodność otaczającego nas świata, który staje się coraz bardziej niepojęty. Poznaj świat widziany oczami polskiej noblistki.

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Skierniewice Wypożyczalnia

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 77840 (1 egz.)

Łowicz Wypożyczalnia

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 36159 (1 egz.)

Recenzje:

Najgorsze bywa to, co powtarzalne, rytmiczne, niezmienne, przewidywalne, nieuchronne i bezwładne – to, na co się nie ma wpływu, a co chwyta w swoje kleszcze i targa ze sobą do przodu. / O. Tokarczuk Napisać, że Olga Tokarczuk jest wybitną polską pisarką, to jakby nic nie napisać. Laureatka wielu prestiżowych nagród, w tym dwukrotnie Nagrody Literackiej Nike za powieść Bieguni (2008) oraz za Księgi Jakubowe (2015), uhonorowana Nagrodą The Man Booker International Prize 2018 za powieść Bieguni. (...) Tokarczuk to pisarka przenikliwa, obserwująca, nieszablonowa, zaskakująca, bezkompromisowa, nie dająca się zamknąć w żadne ramy. W najnowszej książce Opowiadania bizarne zabiera czytelników w niezwykłą wyprawę do świata jawy, snu, tajemniczości, groteski, fantastyki, a nawet grozy.
Zbiór składa się z dziesięciu opowieści i już sam jego tytuł przyciąga uwagę. Bizarre to słowo pochodzące z języka francuskiego i oznaczające coś dziwnego, niezwykłego, śmiesznego. Część opowiadań toczy się w rzeczywistym świecie, niektóre w wyimaginowanym. Oba światy pisarka, w swoim niepowtarzalnym stylu, zgrabnie przeplata i łączy. Każde z opowiadań przedstawia, jak zawiłe mogą być ludzkie losy i że nic w życiu nie jest takie oczywiste. Człowiek, którego widzisz, nie dlatego istnieje, że go widzisz, ale dlatego, że to on na ciebie patrzy. Autorka pisze o względności wszechrzeczy i o tym, że wszystko zależy od strony, z której patrzymy na dane przedmioty, zjawiska, ludzi. Widać w tym zarówno jej dystans do świata, jak i do samej siebie. Uważa, że są rzeczy gorsze niż śmierć, na przykład trwanie w codzienności, która jest nie do zniesienia. Niektóre z opowiadań są jakby niedopowiedziane, z powodzeniem mogłyby stać się zalążkiem dłuższej historii. Cały zbiór jest jednolity pod względem artystycznym, stylistycznym i językowym, różnica pojawia się w jakości opowiadań oraz ich tematyce. Jedne są pod tym względem lepsze, drugie ciut gorsze, jedne ciekawsze, inne nieco mniej, ale dzięki tej różnorodności każdy może znaleźć tutaj coś dla siebie.
Mnie najbardziej przypadło do gustu opowiadanie Przetwory. To opowieść o matce, która tak kocha i przewiduje, że wybiera dla swojego syna coś, co wydawałoby się straszne, ale tak naprawdę dla niego okazuje się być wybawieniem. Tokarczuk pisze, że matki bezwarunkowo kochają swoje dzieci, po to zresztą są, żeby kochać i wybaczać. Ta opowieść według mnie idealnie ukazuje niezwykłą, choć makabryczną zapobiegliwość matki.
Olga Tokarczuk potrafi prowadzić narrację w taki sposób, że czytelnik podąża za nią jak zaczarowany. Snuje niesamowite wizje przyszłości: klonowanie, żywność hodowana w inkubatorach, bakterie rozkładające plastik, eony, egony, egotony, transfugacja. Pisarka to wszystko skrzętnie zbiera, przyprawia dużą dozą czarnego humoru i gotuje w jednym kotle, mieszając pięknym językiem, stylem, niebanalną treścią jak warząchwią, a rezultatem tego jest wyśmienita literacka potrawka. Czy jednak będzie to lektura smaczna czy niestrawna, o tym już muszą Państwo przekonać się sami.
Małgorzata Koźma Biblioteka Kraków